[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 148 تا 149 ] لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً ( 148 ) إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً ( 149 ) ترجمه : خداوند دوست ندارد كسى با سخنان خود بديها را اظهار كند مگر آن كسى كه مورد ستم واقع شده باشد ، خداوند شنوا و داناست . ( 148 ) ( اما ) اگر نيكيها را آشكار يا مخفى سازيد و يا از بديها گذشت نماييد ( مجاز خواهيد بود ) خداوند بخشنده و تواناست ( و با اين كه قادر بر انتقام است عفو و گذشت مىكند ) . ( 149 ) تفسير : إِلَّا مَنْ ظُلِمَ تقديرش الا جهر من ظلم است ، بدگويى آشكار مظلوم از ظالم از بدگويى آشكارى كه خداوند آن را دوست ندارد استثنا شده است و در معناى بدگويى مظلوم از ظالم دو قول است : 1 - نفرين مظلوم بر ظالم و بدگويى از او . 2 - پاسخ دادن به دشنام دشنام دهنده به قصد انتقام گرفتن از او . سپس خداى سبحان مردم را تشويق به عفو و بخشش و نهى از بدگويى آشكار از يكديگر - هر چند به خاطر انتقام گرفتن باشد - كرده ، تا آنان را به عملى كه نزد او بهتر و محبوبتر است تشويق كند ؛ و بدين منظور آشكار ساختن خير و پنهان